[ ดูREVIEWทั้งหมด ]

 

 

WARNING

THIS REVIEW AND MOVIE

CONTAINS FULL FRONTAL NUDITY

and STRONG SEXUAL CONTENT

VIEWER DISCRETION IS ADVISED

บทความและภาพยนตร์นี้

สำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

โปรดใช้วิจารณญาณ

 

 

House of Tolerance (2011)

 (บรรยายอังกฤษ)


Directer: Bertrand Bonello 

Writter: Bertrand Bonello

Running time: 122 min

Country: France

Language: French
Genre:
Drama

Subtitle: English
Starring:
Hafsia Herzi, Céline Sallette

and Jasmine Trinca


 

(บทความนี้ตัดมาจาก..http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=nanatakara&month=18-03-2012&group=21&gblog=52..ขอขอบคุณท่านผู้เขียนมา ณ.ที่นี้)

เขียนโดย Nanatakara

House of Tolerance (2011): สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ''โสเภณี''

 

ผกก.อีกคนที่ถูกจัดเข้ากลุ่ม New French Extremity (ผกก.ชาวฝรั่งเศสรุ่นใหม่ที่นิยมทำหนังแรงๆ โป๊ๆ โหดๆ) อย่าง Bertrand Bonello (The Pornographer [2001]) มีผลงานออกมาทีไรก็มักจะเป็นที่สนอกสนใจจากบรรดาคอหนังและนักวิจารณ์อยู่เสมอ ซึ่งผลงานล่าสุดของเขานี้ก็แจ่มมากพอจะได้เข้าชิงรางวัลปาล์มทองคำของเทศกาลหนังเมืองคานส์ และรางวัลซีซาร์ (ออสก้าร์ของฝรั่งเศส) อีก 9 สาขาด้วยกัน แต่ก็แห้วเกือบหมดคว้ามาได้แต่รางวัลออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยมเท่านั้น (ก็ยังดีวะ)
 


อาชีพนี้นั้นมีมาตั้งแต่โบราณกาล


 มาคราวนี้เขาขอจับเอาเรื่องราวของ ''โสเภณี'' ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นอาชีพที่เก่าแก่ที่สุดอาชีพหนึ่งในโลกมานำเสนอ โดยหนังพาย้อนไปฝรั่งเศสช่วงต้นศตวรรษที่ 20 เพื่อเล่าเรื่องราวชีวิตของเหล่าโสเภณีในซ่องระดับไฮคลาสแห่งหนึ่ง ซึ่งพวกเธอต้องเผชิญกับความสุข ความทุกข์ ความรัก มิตรภาพ ความผิดหวัง ความไม่แน่นอนของชีวิต และแง่มุมอื่นๆ อีกมากมายที่จะทำให้ท่านผู้ชมได้เข้าใจและเข้าถึงว่าคนอาชีพนี้ก็มีความรู้สึกนึกคิดมีหัวจิตหัวใจเหมือนกันนะเฟ้ย 
 


โป๊เปลือยแต่ไม่ยั่วกามารมณ์


หนังแสดงกิจวัตรประจำวันของโสเภณี (สมัยนั้น) ว่าวันๆ ทำอะไรกันบ้าง โดยจะเน้นไปที่ตัวสาวๆ แต่ละคนชนิดไม่มีว่อกแว่กไปที่ตัวลูกค้าหรือไถลไปนอกซ่องแต่อย่างใด (ยกเว้นตอนสาวๆ ออกไปข้างนอกกัน) ซึ่งในบางฉากบางตอนก็ถึงกับใช้วิธีแบ่งเฟรมสามเฟรมบ้างสี่เฟรมบ้างเพื่อเสนอภาพของพวกเธอแต่ละคนให้เห็นพร้อมๆ กัน ราวกับว่ากำลังดูเรียลลิตี้สักรายการอยู่ก็ไม่ปาน หนังเล่าเรื่องไปเรื่อยๆ ไม่หวือหวา ถ่ายภาพสวย บรรยากาศบางฉากเหมือนอยู่ในความฝัน ให้อารมณ์ศิลป์บรรเจิดไปอีกแบบ
 


สาวหน้าตาแฉล้มเต็มเรื่อง
 

และแน่นอนว่าเล่าเรื่องเกี่ยวกับโสเภณีแบบนี้ก็ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องมีเนื้อหนังมังสาของสาวๆ มาให้เห็นกัน ซึ่งหนังก็จัดเต็มเห็นจะๆ ไม่มีเม้มตลอดทั้งเรื่อง แต่ก็ไม่ได้ออกแนวยั่วยวนกามารมณ์เถิดเทิงจนน้ำลายเหนียวแบบหนังโป๊แต่อย่างใด (คือออกจะดูสวยงามซะมากกว่า) แถมในบางฉากยังกับหลุดมาจากหนัง Eyes Wide Shut (1999) ของท่าน Stanley Kubrick อีกต่างหาก ส่วนการใช้เพลงบลูส์ เพลงป็อปสมัยใหม่ (เมื่อเทียบกับยุคสมัยในหนัง) มาเปิดประกอบก็ทำให้หนังดูแนวขึ้นทันที
 


ในรูปขวาน่ะไม่ใช่โสเภณีเด็กเน้อ
 

หนังไม่ได้วิพากษ์วิจารณ์อะไรกับคนอาชีพนี้ นอกจากแสดงความเห็นอกเห็นใจพวกเธอ ไม่ว่าจะเต็มใจหรือจำใจ หรือด้วยเหตุผลกลใดที่ทำให้พวกเธอต้องมาสู่อาชีพนี้ก็ตาม แต่ดูท่าว่ามันจะไม่ใช่อาชีพที่น่าแฮปปี้เอาเสียเลย พวกเธอหมดสิทธิ์ที่จะมีอิสระ หมดสิทธิ์ที่จะมีความรัก เพราะจะต้องเจอกับความผิดหวังและความโศกเศร้าสูญเสียในท้ายที่สุดเสมอ แถมยังโดนสังคมดูถูกเหยียดหยาม ถึงขนาดในสมัยนั้นมีคนเขียนงานวิจัยว่าโสเภณีกับอาชญากรนั้นมีหัวเล็กกว่าคนทั่วไปเพราะมีสมองน้อยพอๆ กัน (ป๊าด)
 


เสื้อผ้าหน้าผมและการถ่ายภาพสวยดีแท้
 

หนังสรุปปิดท้ายอย่างเข้าท่าน่าคิดโดยให้พวกเธอถามกันว่าจะเอายังไงต่อไปกับชีวิตดี อีกคนก็ตอบว่า "ไม่รู้สิ" แล้วภาพก็ตัดมายังท้องถนนยุคปัจจุบันที่ถึงทุกอย่างจะเปลี่ยนไปหมด แต่สิ่งหนึ่งที่ยังอยู่ยงคงกระพันไม่หายไปไหนก็คือ ''โสเภณี'' นั่นเอง มิน่าล่ะ นี่ถึงได้เป็นอาชีพที่เก่าแก่ที่สุดอาชีพหนึ่งในโลก ที่ไม่ยอมสูญพันธุ์ไปง่ายๆ ตราบใดที่ผู้ชายยังคงหื่นอยู่ ใครมีหูจงฟังเถิด

+ หนังตีแผ่ชีวิตโสเภณีจากฝรั่งเศส ที่ทำได้อย่างเข้าใจและเข้าถึง หนังสวย สาวก็สวย น่าดูดีแท้

- โป๊ซะจนอาจทำให้หลายคนมองไปว่าเป็นหนังโป๊ มองข้ามสาระสำคัญของหนังไปซะหมด
 


L''Apollonide (Souvenirs de la maison close) (2011)
 

House of Tolerance (French: L''Apollonide: Souvenirs de la maison close, also known as House of Pleasures), is 2011 French drama film directed by Bertrand Bonello,[1] starring Hafsia Herzi, Céline Sallette, Jasmine Trinca, Adèle Haenel, Alice Barnole, Iliana Zabeth and Noémie Lvovsky. The story is set in a Parisian brothel in the early 20th century.[2] The film premiered In Competition at the 2011 Cannes Film Festival.

Production
The genesis of the project was a merge of two film ideas Bertrand Bonello had been thinking of. About ten years earlier he had tried to make a film about modern brothels, but the project had been cancelled. After finishing De la guerre from 2008, Bonello decided that he wanted his next film to be about dynamics within a group of females, and his partner suggested a film about prostitutes in a historical setting. The director then became interested in the aspect of a brothel as a closed world from the viewpoint of the prostitutes. The idea of a scar in the form of a smile came from the film The Man Who Laughs, an adaptation of Victor Hugo''s novel with the same name. Bonello says he dreamed about the film two nights in a row while he was writing House of Tolerance, and decided to include a female character with such a scar.[3]
The film was a co-production between Les Films du Lendemain and the director''s company My New Picture, in collaboration with Arte France Cinéma. The production received 540,000 euro from the CNC and 416,000 euro from the Île-de-France region, as well as pre-sales investment from Canal+ and CinéCinéma.[2][4] The total budget was 3.8 million euro.[5] Casting took almost nine months. Bonello wanted a mixed ensemble of both professionals and amateurs who above all worked well together as a group.
Filming started in Saint-Rémy-lès-Chevreuse on 31 May 2010 and lasted eight weeks.[2] The film was recorded on one continuous set, which allowed the camera to move between each room without cuts. Bonello chose to focus the camera on the girls and almost never their clients. He explained: "it reinforces the impression that the prostitute is above the client. I told the actresses: ''Be careful, I want twelve intelligent girls.'' It was really important for me: they''re not being fooled, they are strong women."
 



This claustrophobic picture (aka L''Apollonide Souvenirs de la maison close) is a frank, unexploitative account of life in a smart Parisian brothel in 1899 and 1900. It demonstrates that la belle époque was less belle for the girls than for their wealthy clients, though better than walking the streets or working in a sweatshop. The film is superbly designed to suggest the oppressive, hypocritical haut-bourgeois decor, the obsessive eroticism that excludes real desire, and the languorous timelessness that makes one day like another. There is enough detail about money, cosmetics, hygiene, sexually transmitted diseases, theatrical deportment and authentic camaraderie to qualify the film as a kind of documentary. But a final coda offering a glimpse of whores in present-day Paris, waiting in the streets for passing motorists to pick them up, shows that plus ça change, plus c''est le même commerce. The movie''s most startling image is of an abused, once beautiful prostitute who imagines her client''s sperm turning into tears and flowing from her eyes
 


Trailer :

 


Awards: 1 win & 8 nominations

Cannes Film Festival
Year Result Award Category/Recipient(s)
2011 Nominated Palme d''Or Bertrand Bonello 
 
César Awards, France
Year Result Award Category/Recipient(s)
2012 Won César Best Costume Design (Meilleurs costumes)
Anaïs Romand 
Nominated César Best Cinematography (Meilleure photographie)
Josée Deshaies 
Best Original Music (Meilleure musique originale)
Bertrand Bonello 
Best Production Design (Meilleurs décors)
Alain Guffroy 
Best Sound (Meilleur son)
Jean-Pierre Laforce 
Nicolas Moreau 
Jean-Pierre Duret 
Best Supporting Actress (Meilleure actrice dans un second rôle)
Noémie Lvovsky 
Most Promising Actress (Meilleur espoir féminin)
Adèle Haenel 
Most Promising Actress (Meilleur espoir féminin)
Céline Sallette 
 

Photos:




เข้าชม : 18070    [ ขึ้นบน ]
ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ในประเภท: ArtAndErotic: curious: violent: SubtitleEnglish: originEurope: recommend



หนังสยิ้วกิ้วเรื่องอื่นๆที่น่าสนใจ..ลองเข้าไปดูซิครับ